یکی از مهمترین چیزها برای خودآگاهی دانستن این نکته است که: من کیستم. همه فرزانگان تاریخ این سوال کوتاه را از خود پرسیدهاند و عمرشان را صرف درک پاسخ آن کردهاند. اخیراً نوشته کوتاهی دیدم در همین زمینه که شامل سوالوجوابهای شاگردان "رامانا ماهاریشی" عارف هندی است. این عارف، معتقد است برای اینکه بدانیم "چه" هستیم باید بدانیم "چه" نیستیم. بههمین خاطر توضیحات جالبی میدهد و درنهایت توضیح میدهد که ما آگاهی خالص هستیم. این متن کوتاه و جذاب را در ادامه برای دانلود گذاشتهام. دانلود سوالات ماهایوگا

پاییز هزاررنگ با هوای لطیف و متغیرش از راه رسیده و هر روزش شکلی و رنگی دارد. یکی از شیوههای تجربیام برای آرامش، پناهبردن به آغوش طبیعت و دمی آسودن در آن فضاست. اگر در جای آرامی بنشینید و چند لحظه به مناظر طبیعی نگاه کنید متوجه میشوید همه چیزهای طبیعی با هم ارتباطی ظریف دارند و هرکدام دقیقاً همانطور که هستند زیبایند. تا وقتی ما در آن دخالت نکنیم و با قواعد ذهنی، ساختارهای طبیعی را بههم نریزیم همه چیز همانطوری است که باید باشد. اما مشکل اینجاست که ما عموماً در چیزها دخالت میکنیم و خودمان را «مالک» همه چیز میدانیم. فرق یک پارک و جنگل در ای

تا وقتی در عمق مشکلات فرورفتهایم ممکن است تصور شادبودن و شادزیستن، کمی سادهلوحانه بهنظر برسد اما اگر درک کنیم که شادزیستن یک مهارت است و با خواستن و کمی تمرین روزانه میتوان همیشه از آن لذت برد، آنوقت خودمان بهطور آگاهانه اجازه نمیدهیم خیلی چیزهای ساده و پیشپاافتاده لحظات خوبمان را خراب کنند. درواقع آن وقت بهخوبی درک میکنیم که به قول خیام، حال خوب ما دنیا را بهشت و حال بدمان دنیا را جهنم میکند: فردوس دمی ز وقت آسوده ماست دوزخ شرری ز رنج بیهوده ماست شادزیستن از درون خودمان شروع میشود. نیاز به توضیح نیست که افرادی با شرایط یک

اگر توی درهای در حال پیادهروی باشید، گستره دید شما فقط تا جایی است که دیوارههای دره اجازه دهند اما اگر به قله برسید، چیزهایی را میتوانید ببینید که حتی تصورش را هم نمیکردید؛ حالا حتی اگر بالاتر از آن بروید از این بیشتر هم خواهید دید. پس آنچه میبینیم یا آنچه میدانیم، اصلاً دلایل محکمی برای اثبات چیزها نیستند؛ ممکن است واقعیت چیز دیگری باشد. اما ذهن بیشفعال، قانعمان میکند که آنچه میدانیم "حقیقت"است و ما بهتر میدانیم. تاکنون دلیل اصلی بسیاری از جنگها و کشتارها همین مسأله بوده، و حتی الان دقیقاً در همین لحظه دلیل اصلی رنجش و نار

در هر مقطعی از زندگی، هریک از ما وضعیت یک آدم «گمگشته» را پیدا میکنیم. دقیقاً مثل آدمی که توی یک بیابان بزرگ گم شده و نه جهتی را تشخیص میدهد و نه راهی برای حرکت، جلوی پایش هست. این آدم، یا ممکن است ناامید شود و در همانجایی که هست تلف شود، یا امیدوارانه نشانهها را بسنجد تا راهی پیدا کند. همیشه، از هرجایی میتوانیم شروع کنیم. مسأله دیر و زود بودن مطرح نیست مسأله خواستن و اقدام کردن مهم است. از همان زمان که «بخواهیم» همه چیز به تدریج بهتر میشود. من خودم بهتجربه فهمیدهام بهمحض اینکه میخواهم و با جریان هستی همسو میشوم، حتی چیزهای بیرون ه